Bunlar gebeliği önlemek için rahime yerleştirilen küçük nesnelerdir. Şu ya da bu biçimde yüzyıllardan beri kullanılmışlardır. Bunların üç temel tipi vardır. Birincisi, 1920'lerde Grâfenberg'in bulup Ota'nın geliştirdiği bir kapalı halkaydı. İkincisi, çeşitli biçimlerdeki açık aletlerdir. Ciddi yan etkileri nedeniyle kapalı halkaların kullanılması salık verilmez. Dalkon Kalkanı denilen tek ve kapalı yüzeyden oluşmuş bir alet, bazı özel durumlarda kullanılır, fakat ayrıca kontrol edilmek ister.

Üçüncü tip ya Ypsilon, Antigon - F, Copper - T ya da 7 gibi geliştirilmiş aletlerdir ya da Progestrasert gibi progesterona batırılmış olanlardır. Modern aletlerin çoğu, plastikten, vücudun yadırgamayacağı bir maddeden yapılmıştır. Sadece boyasız çelikten yapılmış olanlar piyasadan kaldırılmıştır. Plastiğin yumuşaklığı büyük bir avantajdır, çünkü bükülebilir ve ipince yapılıp, içeriye sokucu dar bir alete yerleştirilerek, çok hafif bir ağrıyla rahim içine yerleştirilebilir. Plastiğin içinde erimiş madensel tuzlar bulunduğundan, aletin durumu röntgen muayenesiyle kontrol edilebilir. Birçoklarının, çıkarılmalarını kolaylaştırmak için naylondan küçük kuyrukları da vardır. Serviks dediğimiz rahim ağzından uzanan kuyruk, kadın tarafından hissedilebilir ya da doktor tarafından görülebilir ve böylece onun hâlâ uygun durumda bulunduğuna güvenilebilir.