Tad duyusu çeşitli alıcıların uyarılmasından oluşan karma bir duyudur. Tad, dokunma, ağrı, ısı, koku alıcılarının birlikte uyarılması tadların özel niteliklerini saptar. Tad duyusu reseptörlerini oluşturan tad goncaları dilin ucunda ve kenarlarında, epiglotiste, yumuşak damak ve farenkste dağılmıştır.

İnsanda ortalama 10.000 kadar olan tad goncalarının sayısı yaşla azalır. Bu goncalar ağız boşluğuna birer küçük delikle açılırlar. Her bir tad hücresi, tad goncasının ucundaki deliklere yakın mikrovililerle sonlanır. Tad hücrelerinden başlayan sinir lifleri lingual sinir, fasyal sinir, glassofarengeus ve vagus içinde seyreder merkez sinir sisteminin talamus "denen kısmında trigeminal sinirin dokunma, ısı ve ağrı ileten lifleri ile bağlantı yaparak, beyin duysal korteksine ulaşırlar.

DİLİMİZİN HANGİ BÖLGELERİ TAD ÇEŞİTLERİNE DAHA HASSASTIR?
İnsanda koku duyusundaki çeşit zenginliğine tersine tad duyusunda ancak 4 çeşitlilik mevcuttur. Tatlı, acı, ekşi ve tuzlu.
Dilde tatlı duyusu en iyi uç bölümde; ekşi yanlarda; acı arka bölümde alınırken tuza duyarlık en fazla uçta olmak üzere daha homojen olarak bütün dile dağılmıştır. Dil sırtının orta bölümü tadlara duyarsızdır.

Temel tad duyularını yaratan maddelerden kısaca bahsetmek gerekirse asitler ekşi tad verir. Organik asitlerde tad daha da ekşidir. Organik tuzların anyonları tuzlu tadı yaratır. Kimin sülfat klasik olarak acı tadı yaratmak için kullanılır. Magnesyum, amonyum, kalsium inorganik tuzlan da acı tadı verir.
Genellikle organik bileşikler tatlıdır. Sakkaroz, maltoz, laktoz, olikoz, polisakkaritler, bazı alkol ve ketonlar bu gruba girerler.

AĞZIMIZA ALDIĞIMIZ ŞEKER VS. GİBİ MADDELERİ NEDEN HAREKET ETTİRMEK İHTİYACINI HİSSEDERİZ?
Ağızda tutulan maddelerin lezzetleri kaybolur. Tatlı lezzetinin alınması için cismin ağızda sürekli hareketi gerekir. Tadlar arasında etkileşme herkesin dikkatini çeken bir olaydır. Örneği limonatada şeker tadı ekşi tadı örter. Elektrofizyolojik incelemeler bu bastırma olayının merkezi olduğunu göstermiştir. Son olarak tad duyusu duyarlılığının kişilere göre büyük farklar gösterdiği ve yaşla azaldığı bilinmektedir. .