Gonore teşhisi, akıntının mikroskop altında muayenesi ya da kültürde mikrobun üremesiyle konulur. Yıllarca en çok kullanılan teşhis yöntemi, mikroskobun altında gonokok mikroplarının görülmesi olmuştur. Yapılan yayma preparat, Gram boyasıyla boyanarak bakterilerin varlığı bununla saptanmıştır. Bolca zaman ve çaba isteyen bu işlem, teşhiste büyük bir kesinlik de sağlamamıştır. Bu teknik vakaların yüzde otuzuyla kırkında doğru sonuç verdiğinden, bugün ender olarak kullanılmaktadır. Kültüre ekilme yöntemi, gonorede hemen hemen tam bir sonuç sağlamaktadır.

Gonoreye karşı en güvenilir önlem, erkeğin prezervatif kullanmasıdır; böylece hem erkek, hem kadın korunmuş olur. Gebelik önleyici diyafram ve köpükler kullanan kadınlarda gonore, önleyici haplarla ve rahime takılan aletlerle korunmaya çalışan kadınlara göre beş kez daha az görülmektedir. İlişkiden hemen sonra genital' bölgenin sabunla ve bir antiseptik eriyikle yıkanıp temizlenmesi ve hemen idrar edilmesi de, kuramsal olmakla birlikte önerilen yöntemler arasındadır.

Gonore cinsel ilişkiden ikiyle sekiz gün sonra vajinadan ve kadın uretrasından ya da erkeğin penisinden süt gibi bir akıntının gelmesiyle tanınır. Hastalık genellikle genital bölgedeki bezleri enfekte eder. Deride hastalık yapmaz, bu nedenle yaralar olmaz. Vücudun içerilerini döşeyen örtü tabakasının bir hastalığıdır. Cinsel ilişkiye karışan yerlere göre, anüs ve rektumda, ağızda da olabilir.Akıntı belirir belirmez, erkekte sık ve ağrılı idrara çıkma gözükür.

Zührevi hastalıklar arasında en çok görüleni olan gonore, belki aynı zamanda en eski olanıdır. Bundan, İncil’in birçok yerinde olduğu gibi, eski uygarlıkların çoğundan kalan yazılarda da söz edilir. Gonore üreme organlarından gelen cerahatli bir akıntı olarak tanınır.Gonore sözcüğü Yunancadan gelmektedir, tohum akıntısı anlamındadır ve ilk olarak, Milattan sonra 300 yılında Galen tarafından kullanılmıştır.