Bu yanlış bir terimdir, çünkü sifilis kalıtım yoluyla genlerden değil, doğrudan doğruya annenin karnındaki bebeği enfekte etmesiyle geçer. Gebeliğin ilk beş ayında plasenta baraj görevi yapıp mikrobun çocuğa geçmesine engel olur, bu nedenle doğuştan sifilis önlenebilir bir hastalıktır. Annedeki sifilis erkenden ele geçip tedavi edilirse, çocuk hastalığa yakalanmaktan tümüyle korunabilir. Öte yandan annede farkına varılmamış bir sifilis varsa, anne karnındaki çocuğun ölümüne ya da kalıcı bir sakatlığa uğramasına neden olur. Annedeki sifilis lezyonu ne kadar ileri aşamadaysa, düşük ya da ölü doğum yapması olasılığı da o ölçüde çoktur. Annedeki hastalık uzun bir süreden beri varsa, bunu çocuğuna bulaştırması olasılığı azdır, fakat bulaşma olursa, özel testler olmaksızın bunun ortaya çıkarılması daha zordur.

Doğuştan sifilisin belirtileri türlü türlüdür, çünkü sifilis sistemik bir hastalık olup herhangi bir organa yerleşebilir. Anne karnındaki çocuğun gelişmekte olan organlarında sifilis enfeksiyonunun etkileri özellikle tahrip edici olabilir ve anne karnında ölüm sık sık görülür. On yedinci yüzyılda doğuştan sifilis, anne karnındaki ölümlerin belki en önemli nedeniydi. Doğuştan sifilisli bir çocuk yaşarsa, deri lezyonlanndan "körlüğe ve sağırlığa kadar her türlü şikâyeti olabilir. İki yaşından önce fark edilen sifiliste genellikle kanlı bir burun akıntısı görülür. Bazı çocuklarda doğuştan sifilisin belirtileri iki yaşından sonraya kadar görülmezse de, birtakım belirtileri zamanla gelişip ortaya çıkar. Bunlar genellikle çentikli dişler, delik damak, burun kemerinin eyer biçiminde oluşu gibi kemik bozukluklarıdır. Doğuştan olan sinir sistemi sifilisi, en önemli tiplerden biri olup felç ve zekâ geriliğine neden olabilir.