Bir çok ülkelerde çocuk aldırmak yasalarla engellenmiştir. Çocuk anne rahmine yerleştiği andan itibaren yasaların himayesindedir. Fakat pratikte bu iş hiç de böyle değildir. Çeşitli sebeplerden ötürü kadınlar çocuklarını aldırırlar. Kanunlar, sadece gebelik veya doğumun anne hayatını tehlikeye düşürdüğü zaman çocuk aldırmağa izin verir.
Çok çocuğu olduğu için bir yenisini istemeyenler, nikahsız anne olmak istemeyenler, veya çocuğun gezmesine, eğlenmesine engel olacağını düşünenler, vücudunun bozulmasından korkanlar çocuklarının alınmasını isterler.

Basit ve kültürsüz insanlar doktora baş vurmadan çocuğunu düşürebileceğini zannederek eski kadınlardan öğrendiği usuller ile çocuğunu düşürmeğe kalkar. Zehirli ilaçlar alır veya kendi kendine pis şeylerle tehlikeli müdahaleler yapar. Ekseriya anne bir enfeksiyondan veya kanamadan ölür. Hastaneye gelebilenler ise yaptıklarını kesinlikle inkar ederler, kendiliğinden düştüğünü söylerler. Bundan ötürü kendi kendine olan düşüklerle bu cins düşükler arasındaki oranı kesin olarak bilmeye imkan yoktur. Zira bazen sebebini doktor da tayin edemez. Bu işi ustalıkla yapabilenler de vardır. Para karşılığında çocuk alan doktorların çokluğu yine bu olayların sayısının kesin olarak bilinmesini önler. Doktor da sebepsiz çocuk aldığını saklar, çünkü yasalar buna da engeldir.

Bazı kadınlar evlendiklerinden kısa bir süre sonra gebe kalırlar. Bundan hoşlanmayanlar çoktur, bir kaç sene sonra anne olmayı daha uygun bulduğu için ilk çocuğunu aldırır. İlk çocuğunu aldıranların büyük bir yüzde ile kısır kaldığı bilim adamları tarafından doğrulanmıştır. Güç ve tehlikeli doğum yapanlar, adet görme bozuklukları olanlar, sinir hastalıklarına yakalananlar genellikle bunların arasından çıkar.