Zührevi hastalıklar arasında en çok görüleni olan gonore, belki aynı zamanda en eski olanıdır. Bundan, İncil’in birçok yerinde olduğu gibi, eski uygarlıkların çoğundan kalan yazılarda da söz edilir. Gonore üreme organlarından gelen cerahatli bir akıntı olarak tanınır.Gonore sözcüğü Yunancadan gelmektedir, tohum akıntısı anlamındadır ve ilk olarak, Milattan sonra 300 yılında Galen tarafından kullanılmıştır.

Bu hastalığın zührevi bir kaynaktan geldiği, ilk kez ortaçağda Guillaume de Salicet adında bir doktor tarafından fark edilmiştir. Kendisi, bu hastalığın temiz olmayan kadınlarla cinsel ilişkide bulunmaktan meydana geldiğine ve günlerce sonra uretradan gelen bir akıntıyla ortaya çıktığına inanmıştı. Önerilen korunma yöntemlerinden bir tanesi, penisi suyla yıkamaktı. On beşinci yüzyıldan önce sifilisten tıp alanında hiç söz edilmemişti; yazılarda en çok değinilen zührevi hastalık gonoreydi. Ancak 1497'deki ilk sifilis salgınından sonradır ki, bu iki hastalık, yani gonore ile sifilis arasındaki karışıklık ortaya çıkmıştır. On altıncı yüzyılda Paracelsus, gonorenin, sifilis enfeksiyonunun sadece ilk belirtisi olduğu düşüncesindeydi. 1767'de John Hunter'in kendi kendine uyguladığı deneyimle sifilis ve gonorenin aynı hastalık olduğu yanılgısını bir süre daha uzattığına değinmiştik. En sonunda, 1860'ta Phillippe Ricord sifilisle gonoreyi birbirinden ayırt etti, insan vücudunu ayrı ayrı biçimlerde etkilediklerim, farklı belirtileri bulunduğunu ortaya koydu.1879'da Neisser, gonoreyi yapan mikrobu buldu ve bu mikroba adına uygun olarak Neisseria gonorrheae denildi.